Patrząc przez szybę autobusu nie mogę oprzeć się wrócić we wspomnieniach do tego miejsca kilkanaście lat wstecz. Widząc to, co pozostało, aż trudno uwierzyć, że w sezonie 1994/1995 w Zawadówce była III liga. Nazywano nas " chłopcami z lasu" ze względu na położenie boiska, na którym graliśmu u siebie. Pewnie dlatego też, że boisko graniczyło z Zakładami Drzewnymi (pomagały w funkcjonowaniu klubu) i zawsze pachnialo u nas świeżym, przetwarzanym drzewem. Ktoś może zarzucić, że Zadrzew (bo taki był pierwszy człon nazwy) był kolosem na glinianych nogach, bo nie grali w nim wychowankowie (większość zawodników z byłej Chełmianki i Granicy Chełm), bo zaplecze sanitarne nie było najlepsze (szatnia w baraku i piwnicy budynku mieszkalnego), bo koszty utrzymania drużyny w trzeciej lidze przerastały możliwości klubu, ale patrząc z perspektywy czasu, ten niepełny sezon w tej klasie rozgrywkowej (niestety nie dograliśmy go do końca) dał wielu ludziom satysfakcję, piłkarzom posmakowania gry na lepszym poziomie, kibicom lokalnej społeczności możliwość obejrzenia w akcji dobrych drużyn ówczesnego makroregionu klelecko-lubelskiego, działaczom możliwość sprawdzenia się w trudniejszych warunkach organizacyjnych. W ówczesnej III lidze musieliśmy rywalizować z takimi ekipami jak KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Korona Kielce, Górnik Łęczna, Tłoki Stal Gorzyce czy Broń Radom. Już nazwy tych klubów mówią same za siebie. Chyba jako jedni z nielicznych mieliśmy możliwość trenowania przy sztucznym świetle, które dawały nam Zakłady Drzewne. Nie zapomnę jak dziś, gdy często jeździliśmy na trening z Chełma na pace dostawczego Żuka Leszka Pawlaka. Trenerem naszej drużyny był Anatol Obuch, a mi było dane w drugiej rundzie być jego asystentem. To właśnie w Zadrzewiu swój ostatni mecz z Podlasiem Sokołów Podlaski rozegrał śp. Zbyszek Mazurek, popularny "Zibi", to także barw tej drużyny bronił śp. Mariusz Łuszczyk, popularny "Łysy". Tu bronili Darek Pawlak i Zdzisio Stangryciuk, tu walczyli na obronie Mirek Neckar i Jacek Pawlak, tu strzelali bramki Tomek Kałkucki, Jurek Marciniak czy Artur Świstowski, tu pierwsze trzecioligowe szlify zdobywali Arek Słomka, Marek Romanowski czy Andrzej Krawiec, tu talentem i doświadczeniem błyszczeli Pawel Łapiński, Wojtek Iwaniuk czy Robert Neckar, w końcu tu była fantastyczna atmosfera, której można życzyć  wielu drużynom. Po tamtym okresie zostały tylko wspomnienia, zarośnięte boisko i bramki świadczące, że tutaj grało się w piłkę nożną. Przygoda w III lidze trwała niecały rok, po spadku Zadrzew grał jeszcze przez półtora sezonu, by później połączyć się z Kryształem Rejowiec tworząc klub o nazwie Unia Rejowiec, który po różnych reorganizacjach rozgrywek awansował pod wodzą Adama Rejenta z V ligi chełmskiej do terytorialnie olbrzymiej ligi kielecko - tarnobrzesko - chełmsko - zamojskiej. Podobnie jak w Zawadówce nie sposób było grać wychowankami, dlatego sięgnięto po posiłki z Lublina i ze Świdnika wraz z trenerem Żmijewskim. Po raz kolejny okazało się, że bez pieniędzy trudno utrzymać drużynę na tym poziomie i nic więc dziwnego, że i tu Unia musiała wycofać się z rozgrywek w trakcie II rundy. Jednak co ugraliśmy (bo miałem przyjemność reprezentowania barw Unii przed awansem do tej IV ligi, w tychże rozgrywkach czwartoligowych, a nawet prowadzenia drużyny w II rundzie) to było nasze. Tu poległa Łada Biłgoraj, tu bramki nie strzelił Naprzód Jędrzejów, to w tej lidze pokonaliśmy Pogoń Staszów. Tu swoją waleczność pokazali Grzesio Dąbski i Marcin Romański, tu wspaniale rozgrywał piłkę Mariusz Czuluk, tu skutecznością popisywał się Mariusz Mielniczuk. Muszę tu też wspomnieć Mirka Neckara, Tomka Kałkuckiego, naszych "stranieri" Tomka Króla, Darka Grodzickiego, Bartka Kagankiewicza, Tomka Bednaruka, Pawła Oskrobę, Pawła Zdeba czy Grześka Barana. Tworzyliśmy zgrany team, który w tym czasie osiągął lepsze wyniki niż coraz słabsza Granica Chełm. Pamiętam mecz z Piastem Chęciny, który sędziował kolega Piotr Stępień nota bene znany dziennikarz jednego z chełmskich tygodników (wygraliśmy 2:0). Pamiętam wyjazd prawie pod Kraków do Kazimierzy Wielkiej i jednobramkową porażkę, po której mieliśmy żal do siebie, że tyle w trasie po to, by ulec tak minimalnie.  W drugiej rundzie ze względu na kończące się środki finansowe graliśmy już w większości wychowankami, że wspomnę Tomka Śliwińskiego, Tomka i Mirka Kawałków, Grześka Romańskiego, Sebę Sochacza czy Pawła Maciejewskigo. Po rozegraniu kilku meczów rundy wiosennej skończyła się przygoda Unii Rejowiec w IV lidze, ja z Mariuszem Czulukiem dostaliśmy propozycję od trenera Wiatra i rundę kończyliśmy w Sparcie Rejowiec Fabryczny, a reszta chłopców musiała na chwilę wziąć rozbrat z piłką. Część z nich odnalazła się jeszcze w futbolu, ale niewielu. Dziś Unia walczy o awans do chełmskiej okręgówki, boisko w obecnej chwili jest w remoncie, ale do teraz spore grono z sympatią wspomina tamte czasy.

Wspominał Tomasz Wieczorek, zdjęcia aktualne wykonał Marcin Popek