Sport w regionie
Rozgrywki TKKF
Rekreacja
Byłem tu Zapachniało medalem ... (cz.I) | Zapachniało medalem ... (cz.I) |
|
|
| 05.10.2009. | ||||||||||||
 24.09.09r. "To właśnie we czwartek, dzień przed rozpoczęciem mistrzostw Europy udaliśmy się wraz z ojcem na mecze naszych siatkarek do Łodzi. Kupując na drogę "Przegląd Sportowy" można było dowiedzieć się o przygotowaniach oraz samej organizacji całej imprezy. Na temat Polek i ich rywalek można było przeczytać kilka ładnych stron. W radiu co godzinę w faktach słychać było kolejną nowinę na temat piątkowej inauguracji. Piątek  Wstając rano nie odczuwaliśmy wielkich emocji, był to zwykły tzw. niedzielny poranek. Sen rano do późnej pory, TV aż do godziny 13, gdy zaczęły się przygotowania do odjazdu. Wsiadamy do samochodu, sprawdzamy czy mamy wszystkie potrzebne rzeczy, czapki- są; bilety- są; aparat- jest, więc obieramy kierunek na Łódź. Nawigacja prowadzi nas pod samą Atlas Arenę.  Nie widać jeszcze tłumów gdyż dopiero jest niewiele przed 15. Zostawiamy samochód na najbliższym parkingu i udajemy się po zakup gadżetów w barwach narodowych. Straganów jest mnóstwo jak na każdej wielkiej imprezie gdzie gra reprezentacja naszego kraju. Poszukujemy rzeczy związanych z Mistrzostwami i zakupujemy oficjalne koszulki oraz szalik. Ja maluję sobie całą twarz w barwy narodowe, a tato tylko małe flagi na policzkach. Przygotowani z zewnątrz czujemy już napięcie w głowie. Siedząc przy jednym z pobliskich stolików widzimy przejeżdżające zaraz obok nas autokary reprezentacji Holandii i Chorwacji.  Na twarzach zawodniczek można dostrzec wielkie skupienie. Nie długo po tym można wejść już do środka Atlas Areny. Hala jest bardzo nowoczesna, a w którym miejscu by się nie było, widok boiska jest doskonały. Nie za wiele osób można dostrzec przed meczem inaugurującym rozgrywki w grupie A. Siedząc na swoich miejscach, mimo braku ludzi na sąsiednich krzesełkach z ciekawością przyglądamy się wychodzącym siatkarkom Oranje oraz ich przeciwniczkom. Spiker zaczyna pomału rozkręcać atmosferę, zachęcając obecnych kibiców do dopingu. Mecz toczy się pod dyktando Holenderek, które nie dają szans Chorwatkom i mecz kończy się po 3 setach. Pod koniec pojedynku można dostrzec przybycie sporej grupy fanów oraz zajmujące dolne sektory nasze siatkarki. W każdym miejscu trybun widać tylko i wyłącznie biało- czerwone barwy. Około godziny 19 zaczyna się oficjalna ceremonia otwarcia mistrzostw.  Światła gasną, laser podświetla parkiet nazwami miast, w których zagoszczą mistrzostwa, po chwili wychodzą zawodniczki każdej z drużyn rywalizującychw grupie A. Prezes światowej federacji siatkówki pozdrawia kibiców Polski jako najlepszych na świecie i robi to w języku polskim, a zaraz po tym ogłasza Mistrzostwa oficjalnie za rozpoczęte. Po całej przemowie zaczyna się prezentacja drużyn, które wystąpią o godzinie 20. I właśnie za chwilę około 12 tys. gardeł śpiewa „Mazurka Dąbrowskiego” bez podkładu muzycznego. Nasze zawodniczki prosiły o nie używanie trąbek w czasie rozgrzewki, było to trudne do zrealizowania, ale słychać było mniej hałasu wydawanego przez plastikowe akcesoria, przeważał ryk gardeł.  Hymn polskich kibiców rozbrzmiewał co chwilę, uczucie jakie w takim momencie się doświadcza, ciężkie jest do opisania, po prostu to trzeba zobaczyć na własne oczy. W końcu rozpoczyna się mecz, czuć świeżość w polskich gardłach i doping z minuty na minutę coraz bardziej narasta. Każde posiadanie piłki przez przeciwniczki powoduje głośny ryk wszystkich wcześniej nieużywanych trąbek. Punkty przychodzą na oko łatwo i 2 pierwsze sety mijają błyskawicznie z korzyścią dla Polek. Między 2 a 3 setem odbywa się konkurs. Towarzyszył on również we wcześniejszym meczu o 17.30. Zabawa jest przyjemna dla oczu. Zaczyna się od tego, że jedna z maskotek (akurat tutaj chodzi o bociana, był jeszcze orzełek) wyrzuca w trybuny 3 piłeczki i kto złapie bierze udział w zawodach, które polegają na tym, iż zagrywką trzeba trafić w kubek stojący na środku drugiej połowy boiska. Niestety, żadnemu z kibiców biorących udział nie udaje się trafić.  Zaraz po tym wracamy do gry. Mnie osobiście bolało tak gardło, że używałem tylko trąbki. Atmosfera utrzymuje się nadal na wysokim poziomie. Mimo wielkiej pomocy fanów, Polki przegrywają najpierw 3 seta, a później 4. Wychodzi na to, że wszystko rozstrzygnie się w tie-breaku. Znowu powracają mi siły w gardle, teraz ojcu oddaję do dyspozycji trąbkę i zaczyna się walka o pierwszą wygraną. Z początku drużyny idą punkt za punkt. W końcu Polki odskakują i zaczyna się początek fety w Atlas Arenie. Kolejne punkty przychodzą tak, jakby nowe „złotka” były w transie, niesione okrzykami 12-tysięcznej publiczności. Nadchodzi 14 punkt i głośne okrzyki: „Ostatni, Ostatni !!!”.  Zawodniczki zdobywają ostatni punkt i rozbrzmiewa się wielki hałas. Każdy wznosi ręce do góry z zadowoleniem, gdyż mecz ten miał różny przebieg, ale na szczęście to nasze zawodniczki wyszły z tego pojedynku zwycięsko. Ciekawe, jakie uczucia towarzyszyły aktorkom spektaklu, Hiszpanki z początku wyglądały na przestraszone, ale później pokazały klasę doprowadzając do stanu remisowego, a Polki same wypowiadały się, iż były zaskoczone i stremowane. Parę minut po zakończeniu starcia, schodzimy wraz z innymi kibicami na dół trybun, gdzie będzie można z bliska pogratulować siatkarkom.  O autograf czy zdjęcie nie trudno, wystarczy tylko podejść blisko barierki. Oczywiście nie każda zawodniczka podchodziła do kibiców, ale wśród tych które okazały szacunek kibicom znalazły się m.in. Milena Sadurek, Dorota Pykosz, a nawet jedna z Hiszpanek.  Zadowoleni z emocji pierwszego dnia, opuszczamy z ojcem Atlas Arenę. Z wyjazdem akurat nie ma wielkiego problemu, jak to ma miejsce zazwyczaj podczas innych imprez. Wracamy do domu, nie mogąc odezwać się słowem i pełni nadziei w następnym dniu, kładziemy się do łóżek. Sobota Wracając do Chełma oczekujemy na informacje z meczu z Holandią. Pierwsza informacja nie jest dla nas dobra, gdyż dowiadujemy się, że Polki przegrały pierwszego seta, następnie przez dłuższy czas zero faktów w radiu, aż w końcu słyszymy o niemocy naszych siatkarek i porażce w stosunku 0 do 3.  Śmiejemy się, że dlatego, iż nie byliśmy na tym meczu, biało-czerwone przegrały. Mimo to, wierząc w nie i zadowoleni z wrażeń wróciliśmy do domu, gdzie resztę meczów obejrzymy w telewizji." Emocje przeżywał i próby przelania ich na tekst pisany dokonał Łukasz Piotrowski    Dodaj do Ulubionych (48) |  Zacytuj ten artykuł na twojej stronie | Odsłon: 566
|
||||||||||||
Komentarz (4)
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
Reklama
