Był dzień 8 września, eliminacje Euro 2008. Postanowiłem z moją rodzinką wybrać się na mecz Islandii z Hiszpanią. W tym samym czasie Polaków czekał trudny bój o punkty z Portugalią i mimo śledzenia meczu w Reykjaviku cały czas miałem sms-owy kontakt z kumplem z Polski na temat aktualnego wyniku Polaków. Tak w ogóle to wolałbym siedzieć z kolegami w jakimś barze w Chełmie i skandować „Polska Gola!!!”, ale wiadomo jakie czasy i dobro rodziny, zapewnienie jej godziwego życia jest dla wielu młodych ludzi dziś priorytetem. Już przed samym wejściem na stadion miałem możliwość wykonania paru zdjęć, chociażby wschodzącej gwieździe hiszpańskiego futbolu jaką jest Fernando Jose Torres Sanz. Jak widzicie na fotkach stadion narodowy Islandii nie jest wielkich rozmiarów, nawet na takim meczu reprezentacji nie ma kompletu widzów, co u nas w Polsce, zwłaszcza jak przyjechałaby Hiszpania, byłoby nie do pomyślenia. Kibice w Islandii nie są tak fanatyczni jak my, dlatego atmosfera na stadionie nie była za gorąca, a jeszcze strugi deszczu utrudniały dobry odbiór. Ostatecznie spotkanie zakończyło się remisem 1:1, ale nie o tym chciałem napisać. To, co mnie tam urzekło i czego zazdroszczę mieszkańcom 300-tysięcznej Islandii to zaplecze sportowe, uczestnictwo ludzi w każdym wieku w szeroko rozumianej kulturze fizycznej, a przede wszystkim nie ukierunkowanie na osiągnięcie wyniku sportowego, a troska o własne i cudze zdrowie. Wyobraźcie sobie, że na każdym osiedlu mieszkaniowym jest boisko ze sztuczną nawierzchnią, z którego można korzystać 24 godziny na dobę, gdyż jest oświetlone. Ja sam często z grupą znajomych z Łotwy i Sławkiem Świadyszem bawiliśmy się w piłkę nożną o godzinie 23. Bramki, siatki są tam na stałe, boisko nie jest ogrodzone, nikt tego nie pilnuje, bo tam nie widać (pewnie w ogóle nie występuje) zjawiska wandalizmu czy kradzieży. Islandczycy wiedzą, że to ich wspólne dobro. Tam gdzie jestem, czyli w Reykjaviku jest mnóstwo otwartych basenów tzn. niecka basenu jest na świeżym powietrzu, a funkcjonowanie trwa przez cały rok,niesamowita sprawa, śnieg wkoło, a ja w wodzie, cóż za hart dla ciała. Mnóstwo ludzi biega o róznych porach dnia i nocy, jeżdżą na rowerach, a staruszkowie gro czasu spędzają chodząc z takimi kijkami, nie pamiętam teraz tej nazwy(nordic walking przyp.Czorka). Wiele czasu mieszkańcy spędzają na wycieczkach, uwielbiają spacery w gronie rodzinnym, zdrowie, zdrowie i jeszcze raz zdrowie. Ktoś może powiedzieć, że im łatwiej małe państwo, ale nawet w takim Chełmie, w naszej małej ojczyżnie czy nie można czegoś zrobić w tym kierunku. Nie wiem kiedy wrócimy do Polski, Chełma, ale jak już się to stanie chciałbym ze swym synem Oliwierem pójść pograć w piłkę na boisko ze sztuczną trawą, przebiec się fajna trasą , przejechać rowerem nie tylko między osiedlem Kościuszki, a Bazylanami, bo tam jest kawałek trasy rowerowej i w miarę bezpiecznie, pograć w tenisa ziemnego, nawet za symboliczną opłatą. Chciałbym widzieć wszystko w dobrym stanie, być dumnym,że jestem Chełmianinem i żeby mój syn powiedział:”Tato, tu jest fajniej niż w Islandii”, wtedy chciałbym tu zostać.

Jan „Jano” Konojacki

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w twojrej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa.
Imię:
E-mail
WWW
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
Kod:*
	Powiadom mnie o komenatrzach